marathon-training-15

SPORT – Rotterdam Marathon, nog 20 dagen

Met dat ik de titel van dit artikel typ schiet mijn hartslag omhoog. Help! Nog maar 20 dagen tot de Rotterdam Marathon. Deze week blik ik terug op de afgelopen 2 trainingsweken. Mijn eerste 2 trainingsweken na onze heerlijke vakantie in Thailand.

In mijn vorige blog schreef ik al meer over mijn hardlooptrainingen in Thailand. Geen afstanden zoals in een normale marathontrainingsweek, maar vooral met als doel om niet al te veel achterstand op te lopen.

marathon-training-12

28 februari – 14 kilometer

Mijn eerste kilometers bij terugkomst in Nederland. Het is koud, maar ik heb er wel zin in en kleed me warm aan. Het is nog licht bij thuiskomst en ik kan dus weer langs mijn vertrouwde molens lopen. Dit maakt me blij! Maar al bij de eerste kilometers merk ik hoe koud het echt is. Mijn laatste rondje in Bangkok liep ik met een temperatuur van 30+ graden. Vanavond is de gevoelstemperatuur -15. En dat heeft impact. Mijn spieren worden niet warm. Iedere stap is dus een gevecht. Een gevecht wat ik niet lijk te winnen, want ik kom niet vooruit. Meerdere keren twijfel ik of ik niet beter om kan draaien. Maar met de gedachte dat ik al zo weinig heb gelopen vorige maand en dat er aankomend weekend weer een duurloop op de planning staat ben ik doorgelopen. Bij 10 kilometer krijg ik spijt, want naast stijfheid gaat de spier in mijn rechterkuit nu echt pijn doen. Ik ren geforceerd naar huis en blijf die spier nog flink voelen. Shit… Heb ik het nu verpest?

Mijn training van vrijdag sla ik over. Gelukkig is mijn spier al aardig hersteld en ik besluit geen risico te nemen. Daarnaast is het nog altijd ontzettend koud, wat ook geen goed zal doen.

3 maart – 6 kilometer

Na een lesje Boxing Bag twijfel ik de hele middag of ik wel of niet zal gaan lopen. Het weer is gelukkig al heel wat beter. Als dan eind van de middag ook het zonnetje nog doorbreekt is de beslissing gemaakt. Ik ga! Snel ren ik naar boven om mijn hardloopkleding aan te trekken. Het rennen gaat heerlijk. Mijn benen voelen goed en de snelheid zit er ook weer in! Ik geniet van mijn rondje molens en de schaatsende mensen op het ijs. Wat een mooie winterdag. Dit geeft ook weer wat vertrouwen voor morgen.

marathon-training-13

4 maart – 32 kilometer

O wat ben ik zenuwachtig voor deze afstand. We lopen mee met de atletiekvereniging. Lang twijfel ik welke groep ik moet kiezen, maar ik ga toch voor de 6’00 min/km groep. Vanaf de eerste meters zit ik er mentaal niet lekker in. Ik irriteer me aan de mensen achter me die veel te dicht op me lopen en blijf bezig met die enorme afstand. Vanaf kilometer 12 begin ik wat vermoeidheid te voelen. Dit is wat een maand lang weinig trainen dus doet. Ik tel de kilometers af. 16: waterpunt en op de helft! 20: mijlpaal! 22: nog maar 10 kilometer. 24: laatste waterpunt. 28: nog maar 2 tot de 30. 30: nog maar 2! Vooral vanaf kilometer 28 krijg ik het echt zwaar. Als we dan ook nog een viaduct op moeten om terug te komen bij de atletiekvereniging is het echt vechten. Ondertussen is de groep ook flink uitgedund! Ik ben duidelijk niet de enige die het zwaar heeft op deze afstand. Op 31,6 kilometer lopen we de hekken van de atletiekvereniging door. Nog 1 rondje op de baan en ik ben er! 32 kilometer! Wat er dan door mijn hoofd schiet? Help! Die marathon is nog eens 10 kilometer verder… Gelukkig zakt dit gevoel na een paar uur weer een beetje weg. Ik kan het wel.

6 maart – 10,2 kilometer

Mijn eerste kilometer begin ik rustig. Mijn benen voelen nog wat stijf aan. Daarna versnel ik langzaam. Het is heerlijk weer en geniet echt van mijn rondje molens. Af en toe voel ik mijn knie iets, maar mijn benen willen wel. In de laatste 2 kilometer loop ik mijn gemiddelde snelheid van 5’44” naar 5’36” km/uur. Een heerlijk gevoel om weer eens over de straten te vliegen met een snelheid van 5’05”. Dit geeft hoop voor de CPC! Misschien gaat het dan toch niet zo’n langzame halve marathon worden als waar ik bang voor was. Helaas gaat mijn knie na het lopen steeds meer pijn doen. Dat heerlijke gevoel van na mijn run maakt dus al snel weer plaats voor twijfels. Ik merk dat mijn lichaam steeds meer moeite heeft met al die kilometers en toe is aan rust. Gelukkig komt de tappering periode voor de marathon in zicht.

marathon-training-14

9 maart – 3 kilometer

Na een aantal dagen rust heb ik iets minder last van mijn knie. Ik besluit een poging te doen, maar ben ontzettend zenuwachtig als ik de deur uit stap. De eerste kilometer gaat prima. Maar dan begint mijn knie te zeuren, het zeuren gaat over in pijn en na 2 kilometer slaat de twijfel toe. Moet ik doorlopen of niet. Ik draai het pad richting de molens op, maar beslis na 100 meter dat dit niet slim is om te doen. Ik stop, stretch wat en neem dan de beslissing om terug naar huis te gaan. Wat levert het me tenslotte op om door te lopen? Ik wandel stukjes en ren stukjes terug richting huis. Na 3 kilometer stop ik mijn horloge, de laatste kilometer loop ik terug. Meer teleurgesteld in mijn benen dan ooit. Komt dit nog goed voor de marathon…?

Ik besluit met pijn in mijn hart de CPC Loop over te slaan. Zo ontzettend balen, want wat had ik er zin in!

18 maart – 21,2 kilometer

Op advies van de fysiotherapeut de afgelopen week rust gehouden. Sinds een paar dagen merk ik gelukkig wat vooruitgang in mijn knie. Maar ik heb geen idee of ik de 21,1 kilometer die hij adviseerde ga halen. Ik begin thuis braaf met een warming up en loop het eerste stuk samen met mijn vriend. Dan nemen we afscheid en ren ik richting mijn ouderlijk dorp. Mijn knie voel ik iets, maar niets waar ik me zorgen om maak. Op 7,5 kilometer kom ik langs mijn ouders. Ik pauzeer even en drink wat water. Nog altijd voelt mijn knie goed. De wind zorgt ervoor dat ik rustig loop. Nog een stukje en dan heb ik meewind. Gek genoeg voelt meewind minder prettig dan ik dacht. Het zeurende gevoel in mijn knie neemt na 10 kilometer iets toe. Gelukkig ben ik al op de helft! Als ik op 14 kilometer ben stop ik nog even om wat foto’s te maken. Nog altijd voelt het best goed. Ik probeer ook met de stukken meewind rustig en gecontroleerd te blijven lopen. De kilometers vliegen voorbij! Het is gek dat een afstand als deze kan voelen als een kort stukje! Jammer alleen dat mijn knie zo tegenwerkt… Na 19 kilometer begint het vervelend te voelen en merk ik dat mijn knie op is. Gelukkig hoef ik nog maar 2 kilometer met tegenwind. Tevreden zet ik mijn horloge stop! Ik had echt niet verwacht dat dit me op deze manier zou lukken! Ik stretch wat en neem dan een warme douche.

Helaas was mijn enthousiasme van korte duur. Zo’n 2 uur na mijn loop begint mijn knie steeds stijver te voelen. De volgende ochtend doet iedere beweging pijn. Help!

Het trainen voor een marathon is leuk, maar ook erg zwaar. Lichamelijk en daardoor ook mentaal. Van euforie momenten naar momenten vol twijfels en angsten. Hoe die marathon zelf gaat lopen? De tijd zal het leren… Tot die tijd blijf ik dromen… En vooral ook heel veel piekeren….

Nathalie

Blogger missionnana.nl